Kinderen…

Daar kun je maar druk mee zijn. De ene keer regelen ze allemaal dingen zelf. Dan sta je naar ze te kijken en denk je bij jezelf: “Sinds wanneer zijn ze zo zelfstandig geworden?” Maar zo nu en dan zijn ze eigenlijk nog best klein en afhankelijk…

Neas is natuurlijk nog maar elf. Dat is al best een hele kerel, maar als hij lekker op de grond zit te spelen met een set autootjes, ook weer een klein mannetje. Qua school liet hij dat deze week ook lekker merken. Een verslag inleveren, dat was gewoon wat teveel van het goede. Dus deed hij een kleurtje: gewoon negeren en dan verdwijnt het vanzelf. Maar die taak verdween dus niet… gelukkig had zijn juf een idee: geen heel verslag, maar wel een collage over een beroemd persoon. Dat leek makkelijk, maar wat heb ik er aan moeten trekken deze week. Ik werd op een gegeven moment gewoon moe van mezelf als ik mij voor de zoveelste keer hoorde vragen: “Hoe gaat het met je collage lieverd? Lukt het? Heb je nog hulp nodig?” Er is weinig vooruitgang geboekt deze week, dus ik vrees dat dat weekend-werk gaat worden…

Isin is ook een lekker geval. Die heeft net een toetsweek achter de rug en vond het voor dit jaar wel mooi geweest. Tot René en ik van zijn leraar een mailtje kregen dat hij een map voor kunst niet ingeleverd had, en daar drie keer een 1 voor zou krijgen. Daar waren we niet zo heel erg gecharmeerd van. Gelukkig ook bij hem een lieve docent op school, die ervoor zorgde dat hij vandaag alsnog zijn map in mocht komen leveren. Dat had Isin – naar eigen zeggen – allemaal wel klaarliggen. Dus we checken voor de zekerheid (en nieuwsgierig naar zijn kunstopdracht – gisteravond nog even wat hij gemaakt had: blijkt er niets in te zitten. Dus wij de arme jongen weer uit bed gelicht en aan het werk gezet. Met veel moeite, een lang gezicht en wat bloed, zweet en tranen heeft hij toch alles afgemaakt en ingeleverd en dat resulteerde in een heel wat mooier cijfer dan een 1.

Nim? Die gaat eigenlijk wel lekker. Die doet lief wat ze moet doen voor school. Haalt nette cijfers, levert opdrachten (meestal) keurig in… maar dan komt er een schoolfeest. Nou moet ik zeggen: schoolfeesten, dat waren mijn favoriete momenten op de middelbare school. Daar draaide het hele sociale schoolleven omheen, dus als je iets niét wilde missen, was dat het wel. Maar Nim had niet zo’n zin. Een kaartje kopen… moeite… een avond naar een feest… pffffft… met allemaal mensen en muziek… nog meer pfff. Maar na een week lang reminders gestuurd te hebben dat ze in ieder geval haar kaartje moest kopen om het te proberen, is ze vanavond dan toch – opgetut en wel, wat een dame! – met haar vriendinnen vertrokken naar haar eerste schoolfeest. Ik hoop dat ze het enorm naar haar zin gaat hebben!

Dus tja. Kinderen. Ze lijken soms zo groot. En ze zijn het soms absoluut niet. 🙂

Aanbevolen artikelen