Posted by on 20-okt-2011 in isin, kinderen, neas, nim, papa en mama | 0 comments

Juweeltjes zijn het. De paddenstoelencakejes ook ja, maar ik heb het over mijn drie kindjes. Wat hebben we er met z’n vieren een heerlijke dag van gemaakt gister. Voor mensen met een zwakke maag: dit wordt een ongegeneerd opschepperig blogje waarin ik even lekker met mijn leuke kindjes poch. U is gewaarschuwd.

De dag begon prachtig. Een zonnetje brak voorzichtig door en beloofde een mooie ochtend. Eén kindje lag al tussen mijn lief en mij in in bed, de andere twee kropen er keurig om 7.00 uur bij. Even ‘wakker kroelen’, heerlijk! Nadat we René hadden uitgezwaaid, hebben we op ons gemakje aangekleed en zijn we in de bakfiets gestapt. We reden (zoals gewoonlijk) naar onze geliefde plek in de binnenstad: Magdalenastraat en omgeving. We haalden eerst boterhammetjes bij bakkertje Molenbeek, parkeerden onze bakfiets op de Magdalenabrug en wandelden vanaf daar door ons mooie straatje, zo richting Zocherpark.

Rommelen
Neas genoot vanuit de draagzak van het mooie uitzicht, terwijl Isin en Nim hun verzamelwoede loslieten op paden, bomen, beestjes, afgevallen blaadjes en al wat er nog meer te vinden is in het park. Ze weten nog dondersgoed hoe het allemaal werkt als we in de Magdalenastraat zijn, want toen we het heuveltje overliepen, prevelde Nima meteen dat we linksaf moesten, richting speeltuin. Lekker meisje. Zo gezegd, zo gedaan. Met hun jaszakken vol eikels en stukken schors van de grote platanen langs de singel, marcheerden we de speeltuin van het Lepelenburg in. Ik had geen kind aan ze! Beetje schommelen, van de glijbaan, en rotzooien in het zand, ze hadden het best naar hun zin. Neas mocht met mij op de wipkip en dat vond ie een hele ervaring.

Niet naar huis
Ze wilden natuurlijk niet naar huis. Ik ook niet. Maar dat wil ik nooit als we daar zijn. Neas moest nog een flesje drinken en mocht dat lekker met zijn snoet in de zon in de speeltuin doen. Daarna was het echt tijd om naar ‘het klushuis’ te fietsen (de kindjes – en ik stiekem ook – blijven dat toch steevast zo noemen. Laten we hopen dat het ook een tijdelijk klushuis blijkt te zijn, dat onze overbrugging terug naar de stad is. Maar goed, dat terzijde). Het naar huis fietsen is voor Isin, Nim en Neas altijd wel een leuke onderneming. Voor mij wat minder, want met windje tegen naar Oog in Al fietsen is echt een &$**eind. Ik was kapot. Maar dat is niet zo belangrijk. Isin en Nim stortten zich op een mooie puzzel, en ik kon even de boel opruimen en de tafel dekken. We aten een boterhammetje met pianostemmer Bart, waarna Nim en Neas allebei naar bed gingen en als een blok in slaap vielen. Hulde!

Pianostemmen
Isin bleef wakker en mocht met Bart meekijken bij het pianostemmen. Heel interessant, zo’n open instrument! Hij mocht zelfs even ‘meehelpen’ en was behoorlijk in zijn hum. Totdat ie van Bart een poosje stil moest zijn. Tja, weet wat je dan van Isin vraagt. Stil zijn is… niet zijn sterkste kant, zullen we maar zeggen. Gelukkig wilde hij gezellig bij mij komen zitten en hebben we samen puzzeltjes gemaakt. Toen we Bart hadden uitgezwaaid hebben we Nim en Neas weer uit bed gehaald en heel slow gepicknickt.

Dansen, verven, koekjes bakken
Toen we eindelijk beneden kwamen, hebben we eerst eens een lekker potje gedanst op Kinderen voor Kinderen. Heus, dat vinden ze prachtig, Neas ook, die geniet ervan als je hem op een arm rondzwiert. Daarna wilden Isin en Nim graag verven. Prima. Neas en ik even een momentje samen. Toen Neas in slaap viel, ben ik beslag gaan maken en heb ik met Isin en Nim paddenstoelencakejes gebakken. Groos dat ze waren! Ze mochten zelf kledderen met gelei en witte stippen en de cakejes waren meer dan geslaagd! Daarna gingen ze (echt!) even zelf kleuren en spelen en kon ik eten koken. Eerst even met Neas een hapje gegeten en daarna met z’n allen aan tafel voor de witlof. De timing was ronduit perfect!

Viezigheid
Na het eten mochten de kindjes drie opdrachtjes doen. Dat was erg spannend… voor hun dan. Eigenlijk was het een verkapte vorm van speelgoed opruimen maar swa, ze vonden het prachtig! Het laatste opdrachtje was een filmpje van de Sprookjesboom kijken en toen vonden ze me erg lief :-)
Na de Sprookjesboom heb ik mijn vieze, plakkerige, zweterige verzamelzandbakjes lekker in bad gezet met z’n drietjes. Alles goed geschrobt en gewassen en ze gingen slapen als engeltjes. Het laatste dat Isin zei voordat ie ging slapen was: ‘Mama, aai-lavjoe!’ Doet u mij nog duizend van deze dagen!