Posted by on 28-feb-2012 in kinderen, neas, papa en mama | 2 comments

26 februari 2011. Het is alweer en jaar geleden. Een jaar! Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik een eerste wee voelde. En dat ik mijn schoonouders belde om Isin en Nim op te halen zodat ik een nachtje ‘rustig kon bevallen’. 

Wat ging het snel. Neas was er zo. En wat was hij klein. Ineens vlogen de maatjes 50 me weer om de oren, zat ik met zoogkompressen en new-born luiers op de bank en deed mijn kleine elke dag in een minuscuul babybadje. Wat een genot.

Stiekemerd
En wat een stiekemerd is Neas. Hij is namelijk groot geworden. Heel groot: ineens werd hij één. Wanneer heeft ie ‘m dat geflikt? Waarschijnlijk toen ik met ‘m op stap was, hij sliep, ik achter Nim aan rende met keukenrollen en vloerreiniger in haar ‘ik-word-echt-wel-zindelijk-periode’, terwijl Isin zijn schooldebuut maakte, we door het bos rommelden met z’n allen, we genoten van zon, gras en speeltuintjes, tijdens onze monsterverbouwing en gruwelijke verhuizing die ik nooit meer mee wil maken, tijdens alle uren klussen, terwijl we rondjes vlogen door de kamer, boekjes lazen opaten en hij uiteindelijk op mijn arm in slaap viel.

Verjaardag
En dan vieren we een feestje. Met een heleboel bezoek en nog meer cadeautjes, allemaal voor zo’n klein kereltje. Die toch niet zo heel klein is. Want hij staat, hij kruipt, hij loopt met ‘zijn’ stoel door de kamer, klimt de trap op, wordt boos op zijn grote broer en zus als die iets moois van ‘m afpakken, zet de tv aan met het toetsenbord, is gadgetfan, eet boterhammen en prak en bergen fruit. Oja: en hij heeft vier tanden.

Neas heeft een prachtige dag beleefd. Het draaide allemaal om hem en dat heeft hij – heus waar – met een grote broer en zus die al een heel stuk vaardiger zijn in het aandacht vragen, echt wel een keer verdiend.

Moe
Maar hoe leuk zo’n feestje ook is, hoe hard ze ook voor je zingen en hoeveel speeltjes je ook krijgt, uiteindelijk wordt je als eenjarig mannetje wel doodmoe van zo’n verjaardag. Neas is nog nooit zo lekker in slaap gevallen ’s avonds. En de primeur: helemaal zonder fles! Gut. Nu wordt hij echt een grote jongen. En mama maar huilen. Want die heeft nu écht geen baby meer.