Posted by on 20-mrt-2012 in de wereld om ons heen, isin, kinderen, neas, nim, papa en mama | 0 comments

Wat begon de dag mooi. Eerst papa en mama wakker, daarna pas drie kindjes. Twee eigenlijk, want Neas sliep uit vandaag en rolde pas rond kwart voor acht met een slaperig kreukelkoppetje uit bed.

We hadden een snelle start. Isin moet tegenwoordig elke dag naar school. Dat betekent om acht uur ingepakt zijn en wegfietsen. Vandaag nam ik Nima ook mee, terwijl paps en Neas nog even rustig konden doortuttelen.

School
Dat naar school gaan… Dat is nogal wat. De voorgaande weken mocht Isin om 12.00 uur mee naar huis, maar na een paar keer oefenen met overblijven, vind de juf hem echt groot genoeg om voortaan mee te draaien met de reguliere schooltijden. Leerplichtig is hij nog niet, maar het is toch een beetje vreemd om hem halverwege de dag uit de klas te hengelen terwijl zijn klasgenootjes nog een paar uurtjes blijven. Die neiging tot mee naar huis nemen is er ook meer een van mama dan van Isin… Mijn kleine mannetje is namelijk plotseling een stoere kleuter.  De laatste weken groeit hij heel hard op. En hoewel dat een deel van het leven is, moet ik er dagelijks even van slikken. Ik ben erg verknocht aan alles wat klein en om me heen is, en ineens krijgt meneer lange benen, grote voeten en een hoop wijze praatjes. Godzijdank heeft Isin het dik naar zijn zin op de Agatha, en dat is prachtig om te zien! We hebben puur op gevoel gekozen voor deze school en hij past er perfect!

En dan…
Zwaaien Nima en ik Isin uit. Voor het raam van zijn klas. En we vertrekken richting gracht. Nu we even met zijn tweetjes zijn, zien we onze kans schoon om de hoge trap naar de werf af te hobbelen. We maken een wandelingetje langs het randje van de gracht, ondertussen op zoek naar eendjes. Die zijn er! Een vriendinnetje dat aan de gracht woont, heeft ook nog een boterham en voert de eendjes even mee. Nim geniet. Ik geniet. Na een koffietje en een hereniging met paps en Neas is het tijd voor een wandelingetje.

Gelukkig
We lopen met z’n vieren door de smalle straatjes naar bakker Els. De kindjes krijgen een krentenbol voor onderweg en we nemen de Magdalenastraat richting Zocherpark. Onze harten halen adem. Elke keer weer. We kunnen weer een poosje vooruit als we niet hier zijn. Nima en Neas zien speeltuin Lepelenburg al in de zon liggen en kraaien het uit van plezier. We hollen naar binnen, schommelen, wipwappen, klimmen, spelen met zand en gaan tien keer van de glijbaan. En wat een genot om twee kindjes zo blij te zien. En met je gezicht in de zon te zitten op een van de mooiste plekjes van Utrecht.

Kaal
En hoe harder we genieten van dit pittoreske tafereeltje, hoe harder we onze kleine, blije huppelkleuter missen. Vlak om de hoek, maar toch heel onbereikbaar. We zijn hem nog nét niet op gaan halen. Maar hoeveel kaler is een mooie dag in het mooiste park zonder hem :-(