Posted by on 28-feb-2013 in kinderen, neas, papa en mama | 0 comments

Met mijn twee oudste kindjes zat ik op de grond in hun slaapkamer. We genoten een theekransje met een rood-wit-gestippeld serviesje. Drankje voor nep hier, fantasiekoekje daar… Een mamadag, net als alle andere. Behalve dan dat er bij dat op de grond zitten een hele grote, dikke buik in de weg zat. En in die buik zat Neas. Nog wel. Want rond een uur of 12.00 kondigde meneer zichzelf voorzichtig aan.

Twee jaar. Het lijkt een boel, maar het is een piepklein beetje. Gerelateerd aan Neas’ korte leventje in ieder geval. Twaalf uur (en een beetje) na het bewuste theekransje hield ik voor de derde keer vier luttele kilootjes mens vast. En 26 februari vierde ik zijn tweede verjaardag. Twee! Wat is er gebeurd?

Tijd, tijd, tijd…
Natuurlijk gaat de tijd sneller voorbij als je drie kindjes hebt. Dagen vliegen om. Je rent heen en weer tussen poepluiers, plasjes naast de pot, knutsels links, treinbanen rechts, slapende kindjes, schoolkindjes, boterhammen die uitgesmeerd worden op én onder tafels en stoelen. Je hebt niet de hele dag de tijd om naar je kersverse kleintje te kijken. Doe daar een verbouwing, een verhuizing en nóg een verhuizing bij en je mist een stukje leven. Zowel van je baby als van jezelf.

Spijt
Natuurlijk heb ik er spijt van. Neas is en blijft de jongste. En van hem heb ik veel minder bewust genoten dan van zijn grote broer en zus. Het was niet anders, er gebeurde zoveel in zijn eerste twee jaren. Ondanks alle drukte om hem heen is hij een mannetje om op te vreten. En ben ik stapelverliefd op hem. En ook een beetje boos, omdat hij stiekem zo groot is geworden en ik het eigenlijk niet eens gemerkt heb.

Neas van nul tot nu

neas

Dreumes-uit, Peuter-aan
En nu is hij dreumes-af. Geen mini-kindjes meer in huis. Ik ben nu mama van een kleuter, een peuter en een peuter. Ai. Ik vond het zo leuk om een kleuter, een peuter en een dreumes te hebben. Of een peuter, een peuter en een baby. Voor mij is het tóch weer even slikken. Twee keer slikken zelfs, want vandaag kwam het besef dat Neas niet alleen groot wordt, maar morgen ook naar de peuterspeelzaal gaat. Voor het eerst. En voor het ‘echie’. Zweetdruppels op mijn voorhoofd. Wacht even, een paar dagen maanden jaren geleden zei ik nog dat zijn PSZ-debuut nog héél ver weg was. Wel twéé jaar! Kuch. Morgen gaat hij dus. Alleen. En dan moeten pa en ma weg. Want die mogen er echt niet bij blijven. Dat doet zijn grote zus al. Die weet tenslotte precies hoe het werkt op de PSZ, want daar komt ze al bijna twee jaar. Ze mag nog even haar broertje wegwijs maken en dan wordt ze vier jaar en mag ze naar de kleuterschool. Ik balanceer op het randje van een tissuedoosmomentje hier.

Bakkie troost
Ik ben heel benieuwd hoe Neas het vindt zonder zijn ouders morgen. Waarschijnlijk eindigen mijn lief en ik huilend boven een kop koffie in onze stam-toko een straatje verderop, terwijl Neas zich, met volle teugen genietend, stort in het PSZ-leven: een zoete explosie van handjes klappen, auto’s, treinen en boekjes lezen en daarmee dus extreem aan hem besteed. Godzijdank mogen we hem na twee-en-een-half eindeloze uren weer ophalen. Wat we gaan doen behalve koffie drinken? Mijmeren. Over de dag dat we een theekransje hadden op de grond in de slaapkamer. En over vier kilootjes mini-mens die ons om 00.35 uur een compleet gezin en meer dan gelukkig maakten.