Posted by on 02-nov-2014 in kinderen, papa en mama, vrienden en familie | 0 comments

Sommige weekendjes zijn het. Lummelweekendjes. Zeldzaam, maar ze komen voor en ze zijn uitermate kostbaar. Dit weekend hadden we beet.

Bij mooi weer zitten we graag buiten. Vanwege de zon en de warmte, maar voornamelijk vanwege de ruimte die we binnen ontberen. De buurtjes hier ook. Bij een paar zonnestralen en het kwik boven de 15 graden, stromen de kleine huisjes in ons straatje leeg. De overbuurman gaat spontaan rozen snoeien, de buurvrouwtjes links en rechts hobbelen de stad in, de buurman met het Volkswagenbusje van de overkant gooit de garagedeuren open en begint het mos tussen de straatstenen uit te krabben. Met andere woorden: burgerlijk gerommel ten voeten uit. Ja. Utrecht is ook net een dorp.

Utrecht zocherpark

De kinders begonnen met een schroevendraaier mee te krabbelen tussen de straatsteentjes en kletsen de busjes-buurman de oren van het hoofd. De overbuurman bracht me roosjes voor in een vaasje en zegeltjes voor de Villeroyglazen van AH. De buurvrouw rolde langs voor een kopje koffie. We haalden versgebakken brood bij het bakkertje op de gracht en Nim en ik maakten een picknick klaar voor buiten op straat. Jongen. Ik. ben zo. kneuterig.

Let the games begin
’s Avonds kwam er onverwachts een buurmeisje logeren. Van drie deuren verderop weliswaar, maar het was de eerste keer dat ze bij ons sliep, dus de kinders waren helemaal in hun hum. Daarnaast kwam een vriendin langs om pannenkoeken mee te eten en een potje Catan te spelen. Dat laatste werd overigens een mengelmoesje aan andere – haar onbekende – spelletjes, waarmee ze ons overigens faliekant van tafel heeft geveegd. Hng. Maar gezellig was het wel.

Aapies kijken
Het lekkerste aan zondag is dat we ergens in de ochtend beginnen met een ‘lange’ film. Dat mag. In het weekend. Er wordt unaniem gekozen voor Frozen… wie kent ‘m niet. Prachtig. Vier aapjes op de bank die gefascineerd naar Elsa en Anna zitten te kijken. En ik op de andere bank kijk op mijn beurt naar vier aapjes. Nim blijkt overigens over een flinke dosis theatertalent te beschikken: compleet mét cape zingt mijn prinses vol overgave, met getergde blik en wilde armbewegingen hartverscheurend mee met Laat het gaan. Fantastisch. Na Frozen meteen een paar kleurplaten op tafel en een blanco papiertje voor mij. Kinders voorzien Olaf van alle kleuren die sneeuw niet behoort te hebben en ik vindt een momentje tussen het kleurpotlodengeweld om mijn papiertje op te fleuren met een Elsa.* Lekker. Tijdlang niet zo getekend. Het moet wel een beetje haastig, want de spanningsboog van vier ukkies is wat korter dan die van mij, maar genieten doe ik evengoed.

Na het kleuren willen mijn aapies zelf ook wel even aapies kijken, dus we vertrekken richting Amersfoort om een bezoekje aan de dierentuin te brengen. Uitbuiten, dat herfstabonnement. We zien nog wel meer dan aapies, maar hoogtepunt is het Dino-bos, dat deze keer weer gewoon open is en waar kinderen zelf ineens ook een soort oer-grommen naar boven weten te toveren.

Kapot stuk
Moe en voldaan komen we weer thuis. Met de nadruk op moe. Lief en ik kunnen het eigenlijk niet eens zo noemen. Afgepeigerd is een beter woord. Dat geldt voor Neas en Isin overigens ook, al weigert Isin dat tot vervelens toe toe te geven. Aard van het beestje. Neas is wat minder moeilijk. Die heeft overal pijn, is koortsig en wil naar bed. En zo zit er weer een weekend op. Maar het was een best weekend dit keer.

* Plaatje op Facebook gesmeten. Ik heb serieus in tijden niet zoveel likes gehad op een plaatje. :)