Posted by on 07-Feb-2015 in de wereld om ons heen, kinderen, papa en mama, vrienden en familie | 0 comments

Dinsdag was een prachtige dag. Koud. En zonnig. Een perfect moment om de kindjes na school mee te nemen naar mijn favo-gebiedje in Utrecht: Sandwijck.

Rond half vier stapten we in de auto (ja… dat mag best, met drie kinderen + vriendin is het simpelweg praktischer om op dat tijdstip de auto te pakken in plaats van heel ambitieus te gaan bakfietsen) en zetten koers naar de Utrechtse weg.

Volle glorie
De aankomst op Sandwijck is iedere keer bijzonder. Een klein slootje met een boogbruggetje erover leidt de bezoeker door een klein poortje in een lange muur. En daar sta je dan. Volle glorie. Het zicht op het landgoed dat helemaal tot de A28 loopt is zo mooi, dat je de neiging tot rennen moet onderdrukken.

Modder, modder, modder
Het kleine spul huppelt vrolijk het pad af en belandt binnen no time met hun goede schoenen in grote blubberpoelen die midden op het pad liggen. Hng. Ik probeer nog iets met ‘Jongens, jullie kunnen er ook ómheen lopen…’ maar dat is natuurlijk een verloren zaak. Want is er iets, maar dan ook iets lekkerder dan met je schoenen vol door de modder en de kleffe molshopen stampen? Dacht het niet. Volgende keer doen we kaplaarzen aan. Ik ben wat dat betreft een waardeloze moeder. Andere mama’s denken daar aan voordat ze vertrekken, maar ik kijk blijkbaar nooit verder dan vijf minuten vooruit. Het is maar zo, schoenen poetsen doen we vanavond wel weer. Stampen maar.

IJs
Naast ladingen smeuïge, zachte, spetterende modder, vinden we ook een heleboel ijs. De sneeuw blijft langs de randen van de sloten liggen omdat de zon daar net niet achter de bomen vandaan  komt en is inmiddels veranderd in een knapperig korstje dat het gras bedekt. Ga daar eens op staan. Dat kraakt onder je voeten! De stukken ijs vliegen onder drie paar kleutervoeten in het rond. Lol. En die stukken zijn imposant! En tevens de moeite waard om eens uitvoerig van dichtbij onderzocht te worden. Je kunt ze oprapen, aaien, wegen, voelen, en natuurlijk kun je ze aflikken. En opeten. Ik kijk eens met rollende ogen naar de strakblauwe hemel. Ik denk niet dat het zin heeft om er iets van te zeggen. Mijn kleuters likken wat af. En bouwen daar een dijk van een immuunsysteem op :)

We wandelen de kleine ronde en zijn na een uur weer helemaal afgekoeld terug bij de parkeerplaats. Instappen en opwarmen. Het was gewoon heerlijk!

___

Hanneke blogt ook op buitenhelden.nl en somoiso.nl
Volg je ook via Twitter en Facebook? Of schrijf je in voor de nieuwsbrief!