Posted by on 10-Aug-2016 in de wereld om ons heen, kinderen | 0 comments

Ja hoor. Wij hebben ze ook. Dagen waarop er teveel gezeurd, gezemeld en gemekkerd wordt. Vandaag was er zo een. Met drie kinderen is het ook niet zo moeilijk: de één wil dit, de ander wil dat. Hak een knoop door en je hebt binnen drie seconden in ieder geval één huilende, foeterende koter. Of twee. Of alledrie.

Vandaag was zo’n dag. We hadden bedacht een uitje te doen naar de Botanische tuinen in Utrecht. Op de één of andere vage manier was er echter ergens het woord ‘Naturalis’ de conversatie binnengeslopen. Waarschijnlijk stond het woord ergens verdekt opgesteld in een stiekem hoekje, zijn kans afwachtend om eens flink wat roet in het botanisch eten te gooien. Awel, ik ga niet uitweiden over alles wat er deze ochtend is voorgevallen, we fast fowarden even naar de middag. We besloten de belachelijk vervelende ochtend achter ons te laten en van de middag toch wat moois te maken. BT dus.

Stukje fietsen

Is aan mijn koters wel besteed. Het stukje van binnenstad Utrecht naar de Uithof is te overzien. Een prima afstand om de spiermassa’s in de dunne kinderbeentjes een beetje op te peppen, dus we gingen met z’n viertjes op pad. Na een twintig minuutjes op onze stalen rosjes kwamen we aan op het universiteitsterrein en huppelden de tuinen in.

Rotstuinen

Botanische tuinen. Klinkt heel educatief. En als voor oude mensen die alle plantennamen uit hun hoofd kennen. En misschien zelfs wel een beetje stoffig. Niets is minder waar. In deze tuin is een enorme rotsheuvel en kinderen zijn stiekem toch allemaal een soort berggeiten. Wat is er leuker dan trappetjes beklimmen, bankjes bezitten en watervalletjes zoeken? In de beekjes hengelen we naar waterslakken (heel mooie!) en we bekijken – een beetje stiekem – de onderkanten van alle lelies om meer slakjes te vinden. Feestje dus.

Gefladder om je oren

En het mooiste stukje is natuurlijk het gebied waar de kassen staan. Want: bijzondere planten, een heus tropisch regenwoud in een kas van 9,5 meter hoog en het kersje op de taart: vlinders! Het maakt ook niet uit hoe vaak we ze zien: de vlinders zijn elke keer weer bijzonder. Neas kan zelfs heel geduldig in een verzengende kas zitten en net zo lang wachten tot een vlinder hem lekker genoeg vindt om op te zitten.

Na een bezoek aan de kassen en een tochtje door bamboe en bloemen komen we weer aan bij het begin. We genieten nog van een appelsapje en besluiten daarna weer eens terug naar huis te fietsen. Al met al: we zijn best een beetje trots op onszelf. Een zemeldag ombuigen naar zo’n leuke middag… daar moesten ze medailles voor uitdelen.

Hanneke blogt ook op buitenhelden.nl en somoiso.nl
Volg je ook via Twitter en Facebook? Of schrijf je in voor de nieuwsbrief!