Posted by on 18-Aug-2016 in de wereld om ons heen, kinderen, nim, papa en mama | 0 comments

Doe eens leuk: drie dagen naar de Efteling met zes kinders in je kielzog. Of zitten de volwassenen in het kielzog van de kinderen? We maken voor Nims (verlate) kinderfeestje een tripje naar de Efteling en blijven slapen in Bosrijk.

 

Klaar voor de start? Af!

Wij met onze goede ideeën… ‘Om kwart voor acht rijden we weg!’ Dat was voor iedereen een opgave. Voor Nims vriendinnetjes, hun ouders én voor ons. Wij hadden braaf de avond ervoor onze tassen ingepakt, zoals elke weldenkende ouder dat zou doen, maar er blijft vreemd genoeg altijd wat veel over voor ‘s ochtends vroeg. Het huis in orde maken voor de mensen die er blijven slapen tijdens je afwezigheid, drie kinderen klaar voor de strijd krijgen én alles inpakken wat-je-die-ochtend-écht-nog-nodig-had of gewoon gister schoon vergeten was…

Uiteindelijk rijden we om 8.00 uur de straat uit en met een uurtje plankgas staan we rond 9.00 uur voor de poorten van het Bosrijk. Kon slechter.
 

Dag één: rennen!

De adrenaline-niveaus zijn dankzij een uur autorijden en met het beloofde land in het vooruitzicht tot ongekende hoogten gestegen. Rénnen dus. We waren keurig op tijd, wat voor Bosrijkbewoners betekent dat je via een stiekem achterommetje de Efteling in mag sneaken – vóórdat het dagjesvolk binnenstroomt. Kijk. Daar houden we van.Sneaken. Dus huppelen we door het Sprookjesbos om bij de Droomvlucht uit te komen voordat zich daar een anderhalf-uurs-rij heeft gevormd.
Dat huppelen valt overigens niet mee, want hoe moeilijk is het om al die prachtige paddestoelenhuisjes, Rapunzels én de spiksplinternieuwe Pinokkio voorbij te moeten sjezen? Maar we bijten even door de zure appel heen (zonder glazen kistjes als gevolg, red.) en dan zijn we als eerste aan de beurt. Met een goede dosis elfjes als ontbijt kan de dag eigenlijk al niet meer stuk.

 

Ta-ta-ta-ta-ta-ta-ta-ta-taaaaa

Na een Villa Volta’tje en een boterham met pindakaas is daar het moment-die-je-wist-dat-zou-komen. Carnaval Festival. We waren mentaal voorbereid, dus we stappen lachend de rode (k)neuzen tegemoet. Dikke pret bij alle mensen onder de tien om de zwaaiende Yoki’s en Jets. Daarna snel een andere attractie in om dat verschríkkelijke liedje weer uit het hoofd te krijgen. Gelukkig zit Vogel Rok naast het Carnaval Festival. De ene helft wil wel, de andere helft niet en 1/8 deel heeft de 1.20 meter nog niet bereikt, dus we doen een opsplitsertje. Na Vogel Rok zien we hoe dappere ruiters de prinses van Raveleijn redden van de krankjorum Graaf Olaf en daarna sleuren we alle mini’s door het Lavenlaar (cult hé, ze moeten er gewoon aan geloven) waarbij oermoeder Lot toch wel de meeste indruk achterlaat (‘Wat is ze oud!’ en ‘Zijn dat allemaal háár babies?!’).

En we zijn nog lang niet moe, nog lange niet, nog lange niet…

Nee hoor. Moe is voor watjes. Dus bekijken we moois in het sprookjesbos, vieren we Nims verjaardag en daarna gaan we zwemmen in Bosrijk. Voor iedereen die dan wél een beetje moe is, doen we een rondje pannenkoeken bij het leukste pannenkoekenhuis in de Efteling, waar de dames uitvoerig met de koekenbakkers sjansen en het personeel zelfs zover weten te krijgen dat ze onze tafel zelf mogen bedienen.

Uiteindelijk ligt het kleine spul er tegen 21.00 in (slapen… nee, niet. Ze konden nóg een uurtje door). Wij sliepen stiekem al eerder, maar dat hebben we natuurlijk vakkundig verborgen gehouden. Om de volgende ochtend om 7.00 weer uit de veren te springen, klaar voor – echt hé – nog een dag Efteling!

kinderen op de bank met slaapmuts

Nattigheid.

Dag twee. Even goed opstarten. Met veel adrenaline enzo. We starten met een fris ritje in Joris en de Draak en vervolgens kukelen we met een boot tig meter naar beneden en zijn we na een kekke landing in het meer fris gedoucht en helemaal klaar voor nog een dag sprookjes.

Nat waren we al, er is veel zon: een ultieme combinatie om de Piranha uit te proberen. Meestal komen we daar redelijk ongeschonden uit, maar vandaag kregen bijna alle leden van ons fellowship een guts water in hun nek en/of onder de billen. Het suikerspinnetje daarna was wel lekker, maar bood weinig tegengas aan de natte broeken, dus terwijl de druipende mensen in het huisje wat droog goed gingen halen, deden vier dames nog een ritje in de Bob.

Op stoom

Na de samensmelting gaan we met z’n allen voor een rondje in de stoomcarrousel (pep-toet-honk-honk, en wij maar denken dat het Carnaval Festival erg was), een rondje smoren in de kookpotten, nog meer rode neuzen (o, zeiden we nou net dat die stoomcarrousel erg was?) een zoektochtje in het kinderdoolhof en dan zetten we uiteindelijk – met behulp van de stoomtrein – koers richting halte Nicolaasplein. Na een hoop wikken en wegen besluiten we dat we alle viezigheid even af te spoelen in het zwembad, zodat we in het huisje kunnen eten en daarna Klaas Vaak kunnen ontmoeten. We hopen op slaapverwekkende verhaaltjes maar natuurlijk zijn Klaasje & Compagnon hard. stik. ke. grappig en worden kinderen daar helemaal niet moe van. We kruipen met acht man in het bed van Isin en Neas voor verhaaltjes (heel serieuze, over meisjes die opgegeten worden door wolven en meer van dat soort verantwoorde kinderliteratuur) en nog eentje waar we allemaal de slappe lach van krijgen (Weeuwsnitje en de Dweven Zergen – dat draagt ook niet bij aan een slaperig gevoel, maar lachen is gezond, toch?).
 

Hop-hop-hop! Inpakken en wegwezen.

De volgende dag is iedereen – tegen alle verwachtingen  in – weer lekker vroeg wakker, wat eigenlijk wel handig is omdat we al onze zooi op de een of andere manier voor 9.00 in de auto moeten krijgen en zelf weer om 9.30 uur paraat moeten staan bij ons geliefde achterom-ingangetje. We hebben bewust geen foto’s gemaakt van het huisje, maar we kunnen iedereen ervan verzekeren dat het inpakken best een uitdaging was. Edoch: iedereen hielp lief mee, na het uitwisselen van alle vieze onderbroeken, knuffels, natte tandenborstels en vuile was hadden we dan toch om 8.45 uur de boel in de auto en we waren vroeger dan ooit bij de ingang. What are the odds?

We genieten nog een keer van elfjes, trollen en wiegende kastelen en trippelen vervolgens via de Pagode (sneakpeak op het nieuwe Symbolica) en de walvis-bootjes naar het Anton-Pieck plein. ‘Anton Pieck? Wie is dat?’ *SCHRIK* Dat leggen we toch maar even uit, dus ook nog een educatief momentje tijdens de vakantie. We staan een half uurtje in de rij voor de Python, waar bijna iedereen in gaat. Erg leuk! Geen overgevende telgjes, wel een hoop gejuich.

Na een zutje zweefmolens en een paar boterhammen willen alle dames en heren nog wel een keer naar Raveleijn. Daar ontmoeten we Sanne en Loek en moeten we héél lang wachten (weer zonder klachten! Echt hoor, wat een superkinderen!) omdat de kaartjesautomaat stuk is en het vol=vol-principe wordt gehanteerd. Maar: we zitten op een van de beste plekjes. Jammer dat de draak halverwege begint te haperen en er uiteindelijk mee stopt en de acteurs er deze keer een beetje met de pet naar gooien, maar dat zal de kinders een worst wezen.

De fut begint inmiddels wel een beetje op te raken. Gelukkig hebben we nog een heel stuk Sprookjesbos niet gezien, en daar doorheen kuieren is perfect voor luie ouders en kinderen. Elfjes, waterlelies, reuzen, Assepoester, knuppels en gestrekte ezels: we zien ze allemaal. Dan gaan we naar een verschrikkelijk-vieze-frietzaak restaurantje om een nog verschrikkelijker-viezig diner supergezond diner te bestellen. Ongezond eten zouden we natuurlijk nooit doen. Dat ondersteunt de Efteling ook helemaal niet. Die zijn he-le-maal van de salades en spruitjes. Enzo.
 

Karakteristiek spul

Na het eten en wat oeverloze discussies over muntjes die uit de poeperd van de ezel op het Herautenplein zijn geschoten, is het mooi geweest. We gaan op huis aan. Geweldige dagen waren het, wat hebben we ontzettend veel gedaan! We hebben ons verwonderd over alles wat er in de Efteling te vinden is, maar misschien nog wel meer over de verschillende karakters van zes kinderen. Wat zijn ze allemaal anders en wat is het wonderlijk om te zien hoe ze met elkaar en ons omgaan. Als voorbeeld de hilarische chemie tussen Isin en Sophie (jongens plagen, zoentjes vragen?), de zoete onderonsjes tussen Nim en Juliette en een halve Efteling handjes vasthouden van Nim en Lio… we kunnen nog wel honderd momentjes opnoemen, want er waren zoveel leuke!

groepsfoto

Het was een hele belevenis en we zijn blij dat we met zo’n leuke groep drie hele dagen mochten optrekken!

 

Hanneke blogt ook op buitenhelden.nl en somoiso.nl
Volg je ook via Twitter en Facebook? Of schrijf je in voor de nieuwsbrief!