Posted by on 20-Sep-2016 in kinderen, papa en mama, werk | 0 comments

Thuiswerken. Dat klinkt zo lekker sympathiek. Want dan werk je wel, maar dan heb je ook heel veel tijd voor je gezin, enzo. Echt? Echt. Nouja, soort van. Een weekje gezin, de boel op stelten + thuiswerk.

Mijn schoonouders passen elke week een middagje op en lunchen een keer met de kleintjes. Edoch, schoonvaderlief moet onder het mes voor een nijdige operatie en kan daardoor voorlopig even niets, behalve zichzelf weer op de been krijgen. Duurt ongeveer zes weken. Tijd om agenda’s naast elkaar te leggen, thuiswerkdagen in te lassen en te slalommen tussen gezin, schooltijden en werkuren.

 

Schuiven met de planning

Schuiven in agenda’s, een van mijn favoriete bezigheden… not. Die van René is nogal variabel en voor mij is schuiven meestal onhandig. De tweestrijd: de kleintjes willen me thuis hebben, ik wil van ze genieten zónder werk, maar vrije dagen… en in Amersfoort willen collegae mijn snuit ook zo vaak mogelijk zien (onvoorstelbaar, maar blijkbaar zijn ze toch een beetje aan me gehecht)… We passen er voor de eerstvolgende vier weken een geïmproviseerde mouw aan. Concessietje hier, verschuivinkje daar, qua uren komen we er redelijk uit.

De Dinsdag Van De Operatie ben ik thuis en dat betekent heerlijk in het zonnetje voor het raam werken, tussen de middag even naar school wandelen, met de kleintjes lunchen en ze om 15.00 uur nog een keer ophalen. Daarna doen we de rest van de middag leuke dingen en gaan we natuurlijk bij opa op bezoek in het ziekenhuis. Woensdag heeft het grut studiedag, dus zijn we een hele dag met z’n viertjes thuis. Werk schuift even door naar de avonduren.

Boel op stelten

stickerpack oji momoBehalve in loondienst, werk ik ook met René  aan apps, kinderboeken en (sinds kort) stickerpacks voor iMessages. Dat laatste veroorzaakte nogal wat slapeloze nachten de afgelopen tijd en valt ook meer in de categorie ‘wallen-op-kweek’  ‘thuis werken’ dan werken of thuiswerken.

De avonden zijn – nadat de kotertjes in bed liggen – rijkelijk gevuld met het tekenen van stickers, het animeren van stickers, het op poten zetten van websites, schrijven van teksten, maken van artwork en blogmateriaal, video’s en het lanceren van FB-campagnes.
Allemaal erg leuk om te doen, maar ook goed voor een flinke dosis stresshormonen en een paar wallen onder je ogen die zo groot zijn dat ze  extra bergruimte vormen in huis (hoera!). Het stickerpack is overigens wél klaar en te downloaden in de App Store!

 

Versnipper-dagen

De daagjes zijn versnipperd: mamadag, werken in Amersfoort, thuis werken en thuiswerken. Vaak allemaal door elkaar, om het handig en overzichtelijk te maken. Nu moet ik zeggen dat dat thuis werken wel een hoop vrijheid geeft, en heel anders voelt dan wanneer ik in Amersfoort werk. Allebei leuk, maar anders. Omdat mensen je even niet zien en er dus ook minder ad-hoc verzoekjes tussendoor komen, werkt ‘t tien keer sneller. Ik kras lekker alle punten van mijn to-do af, eet wanneer ik zin heb en heb verplicht een heerlijke pauze als ik wandelend in de zon mijn kindjes uit school haal, met ze lunch en ze daarna weer terug breng.

Tatu-tatu-tatu

En dan gaat het mis met opa. Hij is net thuis uit het ziekenhuis, maar er is iets niet in de haak. In het weekend wordt het ziekenhuis gebeld en hij moet opgehaald worden met de ambulance. Terug naar het ziekenhuis. We waren allemaal net zo blij dat hij eruit was. Opa moet een onderzoekje, een nachtje blijven, en na wat gediscussieer wordt hij weer naar een ander ziekenhuis gebracht, waar ze hem weer (letterlijk) op de been gaan helpen.

Tatu-tatu-tatu-ziek kind

ziek kindjeDan hebben we zondagavond ook nog een arm, zielig kind. Koorts, huilen, rillen. Neas mag een poosje uit bed, komt er ‘s nachts ook nog een keer helemaal overstuur uit. Hij hoeft maandag niet naar school. Dus ga ik niet naar Amersfoort (dat kan gelukkig!) en blijf een dag thuis. Dan begint het slalommen pas goed: als Neas even slaapt, in bad zit of film kijkt (ja, want dat mag gewoon lekker als je ziek bent!) manoeuvreer ik gapend – korte nacht – VPN verbindingen in alle richtingen om mijn werk thuis te krijgen en probeer zoveel mogelijk op te pakken van wat er vandaag weggewerkt moet worden.

Wat een ballen… zie die maar eens hoog te houden. Ze donderen heus wel eens uit de lucht hoor. Maar dat zeggen we natuurlijk tegen niemand. En dat thuiswerken? Nouja, das dus best leuk. Als je geen opa’s in het ziekenhuis hebt en geen zieke kindjes op de bank, kan ik ‘t iedereen aanbevelen ;)

 

Hanneke blogt ook op buitenhelden.nl en somoiso.nl
Volg je ook via Twitter en Facebook? Of schrijf je in voor de nieuwsbrief!