Posted by on 28-Mar-2017 in isin, kinderen, neas, nim, papa en mama | 0 comments

Het is 5.00 uur in de morgen. Ik ben er drie keer (of vier keer… of vijf keer… nachten zijn een drama voor je hersencapaciteit) uitgeweest omdat zoonlief ligt te mekkeren. Dus op de bank, wachtend op het volgende kreuntje. In deze stilte is het prima nadenken. En dat maakt een hoop los.
 
Moet ik dit schrijven? Na een poos wikken en wegen denk ik van wel, want in álle gezinnen er zijn dagen met rozengeur én maneschijt. Ze horen bij het hebben van een gezin. Bloggen over de leuke dingen die je doet: eitje. Maar veel ouders zullen zich in dít blog ook prima herkennen: Gelukkig. Nog een gezin waar het zo’n zooitje is.
 

Opvoeden is overrated

Dat ik gek ben op mijn kleine spul, staat buiten kijf. Drie totaal uiteenlopende karakters, die nog maar eens bevestigen dat hoe-hard-ik-ook-opvoed het toch allemaal geen fluit uitmaakt. Er zit al zoveel in. Een beetje langs de zijlijn staan, veel aanmoedigen en soms roepen dat ze beter links-voor kunnen spelen dan rechts-achter. Ze doen hun eigen ding. Wat prima is… en waar je als ouder ook wel eens hopeloos van wordt. Want wat zou het goed voor ze zijn als ze deden wat je ze aanraadt. Toch?
 

Behangplaksel

Tijdens al dat aanmoedigen en goed-bedoelde-adviezen geven, plak ik ook mijn kroost nogal eens achter het spreekwoordelijke behang. Met liters en liters behangplaksel. Zodat ze ook écht een dagje stevig blijven zitten. Plak plak plak. Heerlijk. Neem Neas: lief jongetje, gevoelig, vrolijk, grappenmaker, autodidact, maar op sommige dagen ook een klein monstertje met scherpe klauwen dat feilloos de zwakke plek van zijn grote broer weet te vinden en ‘m binnen vijf minuten compleet op de kast kan jagen. En dat is niet lief. Ik kan hoog en laag springen, adem halen, rustig blijven, uitleggen hoe het beter kan, maar als het kind eenmaal die modus bereikt heeft, valt er weinig bij te sturen.
 

Bokkenpruik

Dochterlief dan. Schatje. Gouden haren, blauwe oogjes, tuitelig mondje als ze weer eens op een van haar meesterwerken zit te kleuren en te knutselen, maar o-wee-ow-wee als we een plannetje hebben om eens lekker buiten uit te waaien. Iedereen gaat mee. Zij ook. Maar reken erop dat je haar aan d’r haren mee moet sleuren, met frisse tegenzin een bos in moet trekken en dat ze met gemak de eerste anderhalve drie kilometer honderden meters als en burlend hert achter je aan blijft sjokken. Plak plak plak. Om het gezinsuitje er gezelliger op te maken.
 

Steve Jobs-complexje

Zoon nummer twee. Geval apart. Een soort oceaan met hoge golven en kalme stukjes. Daar schrijf ik later een boek over vol. Wij noemen hem wel eens ons Steve Jobsje. En dat is niet in alle opzichten een compliment. Jobs was iemand die kon manipuleren als geen ander. Hij wist precies wanneer hij mensen – met zijn charismatische uitstraling als ultiem wapen – moest ophemelen om van ze gedaan te krijgen wat hij wilde. Echter, als je in zijn ogen geen A-mens was, kon hij je tot op de grond afbranden. Voilá. Dat kennen we hier ook. Je kunt voor Isin je uiterste best doen, maar als het in de ogen van meneer niet goed genoeg is, kan hij je verpletteren met woorden en krijg je nog een mentale trap na, zodat je drie dagen later nog steeds met heel veel maneschijt in je donder als een zombie op auto-pilot leeft. Dat is voor papa en mama niet leuk, maar ook broer en zus kunnen daar behoorlijk onder leiden. Hij kan het complete gezin meesleuren in een neerwaartse spiraal die je zóveel energie kost, dat je Amsterdam er een week op had kunnen laten draaien. Plak plak plak.
 

Maar, echt hé, die rozengeur

Maar hé… zo is er in elk huishouden wat. Een driftkikkertje, een kind dat liever buitenspeelt dan sommetjes maakt, een dwarskopje, een frustratiefactortje, je kunt er terwijl je dit leest vast nog wel een waslijst aan toevoegen. We doen het er gewoon mee. Want tegenover al die rare, onbegrijpelijke, woeste en irritatiegrens-tartende kanten, vinden we ook een hoop lieve. De knuffel als je thuiskomt. De kushandjes bij het naar school gaan. Het warme lijfje dat bij je op schoot kruipt voor een boekje, het trotse ‘mama, mama, kijk eens’ na het produceren van het 5000-ste meesterwerk… ga maar tellen. Godzijdank zijn er goede dingen tot de miljoenste macht die al die vervelende, maneschijterige dagen omtoveren tot een heleboel rozengeur. En daar doen we het allemaal voor.

 
 

Hanneke blogt ook op buitenhelden.nl en somoiso.nl
Volg je ook via Twitter en Facebook? Of schrijf je in voor de nieuwsbrief!

 

Knutsels van kinderen volgen op Instagram?

Nima: instagram.com/papiertjepotloodje
Neas: instagram.com/neas.taran
Isin: instagram.com/isinmerlijn