Posted by on 17-Apr-2017 in de wereld om ons heen, kinderen, papa en mama | 0 comments

Tweede paasdag: mooi weer, geen afspraken, dus een uitmuntend dagje om met het gezin een kijkje te nemen bij de Batavia. Juist, dat gróte schip dat ooit voor in 1628 gebouwd werd in opdracht van de Verenigde Oostindische Compagnie. Een retourschip, speciaal ontworpen voor de reis naar en van Indië. 
 

Scheepswerf

We navigeren dapper door het Flevogebied en komen uiteindelijk aan op de scheepswerf Batavia. Daar is genoeg te doen en te bekijken. Je kunt er touwdraaien, ladingen ophijsen, je laten vertellen hoe zeilen nou eigenlijk gemaakt worden, je eigen scheeps-spijkers smeden (o, o, o, wat ruikt de smederij lekker!) en nog een heleboel meer.
 
Het mooiste stukje op de werf is het schip De Zeven Provinciën in aanbouw, het schip waarmee Michiel de Ruyter een x-aantal zeeslagen voerde. We kunnen eromheen en erdoor lopen en het helemaal van boven bekijken (ai, hoogtevrees). Zelfs als framewerk (want meer is er niet) is het een indrukwekkend bouwsel. De bouw aan De Zeven Provinciën is eind 2013 gestopt, wat een droevig doch indrukwekkend skelet aan de werf toevoegt.

 

De Batavia

De Batavia is natuurlijk het hoogtepunt. We klauteren het schip in en bekijken het van boven tot onder. Natuurlijk is het állerleukste aan die hele schuit dat er voorop het schip twee pleetjes zijn, waar – zo lieten we ons vertellen – maar liefst 300 – 500 uit de kluiten gewassen kerels op moesten kakken. En die veegden allemaal hun kont af met hetzelfde (!) touw: het allemanskoord. Das weer eens wat anders dan drie-laags-Edet. :)

 

Kanonnen

Mooi is het dek met de kanonnen. Een heuse kanonnier komt ons vertellen hoe zo’n apparaat werkt en we krijgen gelijk te horen dat Neas (tenslotte al 6 jaar) meteen mag aanmonsteren als kleinste lid van de kanon-crew. Kleine kindjes kunnen ze uitstekend gebruiken om tijdens een potje trammelant heen en weer te rennen tussen de kanonnen en de kruitkamer. De kinders moeten over het tussendek dat maar 1.20 meter hoog is, dus die hoeven daar niet te bukken. Bovendien zijn ze razendsnel en zo’n kanon moet binnen 3 minuutjes klaar zijn voor het volgende schot. We vonden echter het salaris niet in verhouding staan tot de risico’s, dus we gaan op zoek naar een krantenwijkje.

 

Tussendek, ruim en kruitkamers

Dat waren heel geen gezellige plekken. Laag, bedompt en vooral heel donker. Zo met z’n vijfjes kun je er nog wel redelijk rondkijken, maar als je je voorstelt dat daar zo’n 100 soldaatjes lagen opgestapeld, wordt het toch wat minder aantrekkelijk. De kruitkamer is helemaal een verdomhoekje. Donker, met één kaarsje (achter dubbel glas, zó slim waren ze dan wel) en voorzien van een piepklein luikje waar alleen die kindjes van 6 doorheen passen.
 
Na ons tripje door, over en om dit magnifieke schip waren we een stel ijslollies, want zeewind waait door alle gaten en kieren heen en dat is – zelfs op een zonnige dag als vandaag – na drie uurtjes koud. Brrr.

 

Huiswaartsch!

Na nog een rondje over de werf en een poosje koekeloeren bij de houtsnijders en de mensen die werken aan een (groot!) model van De Zeven Provinciën, reden we met onze ultra-comfortabele auto met airco en zachte stoelen weer richting Utrecht.

Genoten. Beste pasen zo!

 

Meer info over de Batavia:
www.bataviawerf.nl