neas Gezin

Kleine jongetjes…

… worden groot. Ook Neas. Want hij is echt nog een ukkie. Maar wel eentje die dit weekend ook zijn eigen iPhone scoorde. Dus toch niet zo’n echt ukkie meer. De laatste telefoonloze telg van ons gezin is toch voor gaas gegaan. En prachtig, vindt hij het. Animoji’s maken. Messages sturen naar zijn broer en zus, en opa en oma. Ach ja… eens moet het groot worden.

Behalve een jochie dat dus ineens heel goed met een telefoon overweg kan, blijkt hij ook nog eens een kei in spelletjes. Nou, in Boonanza dan. Dat spelletje hebben we al eeuwen in huis en het blijft zo leuk om te spelen. Tot je keer op keer wordt ingemaakt door je jongste zoon natuurlijk.

Gelukkig is er één ding dat wij beter kunnen: klussen aan Nims toekomstige kamer. We vonden al dat dat allemaal heel gladjes verliep. We zijn wel gewend aan verborgen gebreken, adders onder gras en meer van dat en we zaten eigenlijk een beetje te wachten tot we hier iets tegen zouden komen. Awel: trek een plank van het kozijn los en daar ga je: het kozijn is er niet meer. Ooit is er lekkage geweest en daardoor zijn – keurig gecamoufleerd, dat wel – kozijn en dakgoot grotendeels weg gerot. Nou. Dat is tenminste zoals we het gewend zijn!

Verder genieten we – zoals iedereen – van een wandelingetje, rommelen in de tuin, spelen, schommelen en een ijsje halen bij Venezia aan de Oudegracht. En zo sloop een rustige, stille Koningsdag heel snel voorbij.

Hanneke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *