Blog

Aviodrome Geen categorie

Vakantiegevoel

Vakantiegevoel… dat mis ik wel eens. Die eindeloze zes weken die je had toen je op school zat. De meeste vrije uurtjes sijpelen tegenwoordig weg in regeldingen en ‘moet-dingetjes’ en de hele zomervakantie gaat momenteel voor de ouders in dit gezin op in werk…

Niet dat we dat nou zo uitgedacht hadden. Het is soms hollen, dan weer stil staan. En laat het nou precies in augustus hollen zijn. Ik had eigenlijk bedacht om met de kids vakantie te nemen. Dat leek me het heerlijke van ZZP’er zijn: mét je kids vakantie vieren. Edoch, het loopt nooit zoals gepland, dus vermaken de kinders zich veelal zelf, waar ze gelukkig heel goed in zijn. We plannen af en toe dagjes of middagjes in, waar we dan toch met z’n alleen een vakantiegevoel van krijgen. Zoals een dagje Aviodrome. En een middagje Maarsseveense Plassen.

Aviodrome: wie kent het niet… maar wij waren er dus nog nooit geweest. Tijd om daar eens verandering in te brengen. Ik ben zelf nooit zo’n mega-voorstander van vliegen, maar als je daar bent, is het wel heel gaaf om te zien hoe de ontwikkeling van een houten skelet met linnen op iemands rug tot een Boeing 747 is verlopen.

We genieten van oude Fokkers, verhalen, de vlucht die de luchtvaart nam na de oorlogsjaren en nog veel meer. Aviodrome is oprecht een leuke plek waar je met kinderen een heel prima dagje kunt doorbrengen!

We willen natuurlijk ook wel het zon-zee-gevoel hebben deze vakantie, dus we gaan een lange middag met z’n allen naar de Maarsseveense Plassen. Daar kun je heerlijk in het gras liggen (speciaal voor ouders die niet van zandstrandjes houden) in de zon of de schaduw. Je kunt zandkastelen bouwen op het strand, spelen op een flink eiland en uiteraard de hele middag lekker zwemmen. Iedereen dik tevreden!

Spoorwegmuseum Gezin

Juweel van een dag

Van die dagen die gewoon fijn zijn. Dat zijn ze lang niet allemaal hoor, maar vandaag was een pareltje! Van tent tot treinen: dit is nou precies hoe een dagje familie (altijd) zou moeten zijn.

Gister zetten we met Nim en Neas een tent op in de tuin. Het feit dat we een tuin hebben waar een flinke tent in past maakt sowieso al veel goed natuurlijk. Maar het leukste is uiteraard kamperen in eigen tuin. Wel in een tentje slapen, maar met de nodige voordelen: een gewone douche, een wc en vaatwasmachine 🙂

Vanochtend vroeg ik of mijn mannen mee wilden een wandeling maken. Meestal krijg ik dan een zucht, maar vandaag zeiden ze allebei ja, dus hebben we heerlijk een paar kilometer gelopen en lekker gekletst met z’n drietjes.

Na de lunch fietsten we naar het Spoorwegmuseum, waar we echt een poos niet geweest waren en waar nu een geweldige expo over stationsrestauraties is, dus daar waren we echt de hele middag zoet! We hebben echt alle treinen bekeken en alles gelezen. Vanavond spelen we meteen een potje Ticket to Ride, blijven we nog fijn even in de treintjes/gezinsmodus hangen.

Doet u mijn nog maar een miljoen van dit soort dagen. Genieten zo! En mocht je denken: gaaf, die tentoonstelling bij het Spoorwegmuseum: hier vind je alles wat je weten moet om ook een keer te gaan.

Misae Gezin

Dag lieve Misae

Woensdag is Misae gestorven. Zomaar. Heel snel. Maandag ging ik met haar naar de dierenarts. Ze zagen niets bijzonders aan haar, behalve dat ze wat mager was. Dinsdag volgde de uitslag van de bloedtest. Woensdag was ze er niet meer.

Negen jaar, dat is niet zo oud. We hadden verwacht dat ze nog minstens negen jaar bij ons zou zijn. Maar het liep helemaal anders.

Als kitten haalden we Misae op in Oldenzaal. Een heel klein, speels beestje, dat vastgeplakt zat aan haar broertje. Verkocht waren we, in plaats van één, namen we twee kittens mee. Misae en Kymon.

Ze hebben wat beleefd… ze groeiden op met drie kleine kinderen, dus er is heel wat geknuffeld, geplet en aan staarten getrokken. Ze verhuisden mee van Oog in Al naar de Magdalenastraat en van de Magdalenastraat naar ons nieuwe huis, met eindelijk een grote achtertuin, waar Misae graag door het gras kroop en achter vliegjes aan holde. Tot een paar weken geleden.

Toen begon ze minder te eten en werd ze steeds magerder. De dierenarts constateerde dat haar niertjes helemaal stuk waren en dat er niets meer aan gedaan kon worden. Zo snel kan het gaan…

Nu ligt ze bij ons in de achtertuin, tussen de bloemen.

Arme, lieve Misae.
We missen je nu al en we gaan je nooit vergeten.

Gezin

Avondvierdaagse

We zijn begonnen! Aan de Avondvierdaagse. Geen gewone natuurlijk, maar een Coronaversie. Die ons eigenlijk heel prima bevalt.

Geen gehannes met eten, kliekjes opwarmen, tassen inpakken, de helft vergeten en om 18.00 uur paraat staan met 5000 medewandelaars (lees: krijsende kinderen) om dan met een half uur vertraging eindelijk voorwaarts de 10 kilometer in te sjokken. Begrijp me goed: ik vind het écht leuk, de Avondvierdaagse, maar nadat we de eerste kilometers alleen met ons gezin hebben gelopen, ben ik om 🙂

We registreren ons even op deze site, downloaden de app en binnen twee weken moeten we alle kilometers hebben afgetikt. Kind kan de was doen! Dit weekend hadden we allemaal zin en tijd, dus we stippelden onze eigen route uit (heerlijk!) en gingen op pad.

We lopen langs de mooiste stukjes van Utrecht Oost. Landgoedjes af, stopje bij Amelisweerd… genieten hoor! En vooral het tempo is zo lekker! Gewoon stevig doorstappen in plaats van geslenter. Daar wordt je een stuk minder moe van. Wat mij betreft doen we hem volgende jaar weer zo. Leve de Avondvierdaagse!