vissen Gezin

Visjes vangen

Wat kunnen we op mooie dagen genieten van onze tuin. Maar om er toch even uit te zijn (en bij gebrek aan een grote vijver met vissen) gingen we een middagje met schepnetjes naar Pavia.

Pavia is een rustig landgoedje in Zeist. We zijn er al vaker geweest en we weten dat als we daarheen gaan, er een emmer en visnetjes mee moeten. Het water daar barst van de beestjes en dat is natuurlijk bere-interessant.

Terwijl Nim en Neas het ene visje na het andere uit het water schepten, lagen René en ik op een kleedje te genieten van zon, kwebbelende kinders en een boek. Over boeken gesproken: ik heb er de laatste tijd al twee uitgelezen: Het Judas-Evangelie van Arthur Brand en nu ook Boy van Roald Dahl. Erg fijn, lezen. Dat heb ik gemist de afgelopen eeh… jaren?

Over visjes gesproken: Neas verwelkomde een nieuw lid in het aquarium: Twister heet hij (of zij). Wat een knapperd! Dit exemplaar kwam dan weer niet uit de sloot maar gewoon uit het aquarium van Ruud in de Twijnstraat 😉

Naast zon, sloot en landgoed maakten we ook meters op Nims kamer. Dat begint nu echt een meidenkamer te worden, het loont wel om er af en toe heel hard aan te werken. Nog even en ze is jarig… dan mag ze als eerste van de drie voor het eerst in haar leven haar eigen kamer in gebruik nemen!

Gezin

Eindelijk!

Er zijn alweer zoveel dingen gebeurd deze week! Leuke dingen, stomme dingen… van alles wat, maar het hoogtepunt… was vandaag.

Nouja, ik mag nóg wel een paar hoogtepuntjes noemen natuurlijk, zoals de meters die we toch maakten met het opknappen van Nims kamer. Vandaag smeerden we – tegen alle verwachtingen in – de eerste witte verf op het plafond!

En ik wil ook zeker mijn uitje met Isin niet overslaan. Omdat we nu zóveel samen zijn – met vijf – is het een unicum én heerlijk om even met z’n tweetjes weg te zijn. Heel simpel, met Isin op cadeautjesjacht. Genoten van kletsen, struinen over de oude werven, samen windowshoppen en met z’n tweeën stiekem snacken, zittend op een muurtje aan de buitengracht.

Dit was echter een heel bijzondere dag: maanden heb ik mijn ouders en zus niet gezien, maar vandaag was mijn vader jarig en gister mijn neefje. En met alle do’s & don’ts in achtnemend, gingen we wél hun verjaardag vieren in Maasland. Wat was het fijn om ze allemaal weer in levende lijve te zien! We hebben er een heerlijke dag van gemaakt, ík heb er zeker enorm van genoten! 🧡

amelisweerd Gezin

Hemelvaartsdag op Amelisweerd

Hemelvaartsdag was een van de mooiste dagen die we hadden de afgelopen tijd. Volop zon en zomerse temperaturen. We wilden daar goed van genieten, dus gingen we – voordat de rest van Utrecht wakker was – in alle vroegte naar Nieuw Amelisweerd.

Nu we in ons nieuwe huis wonen, zijn we binnen een paar minuutjes in Amelisweerd… een cadeautje, want het is en blijft een geweldig gebied om even neer te strijken. Helemaal als je er bent in de vroege ochtend en je er (bijna) niemand tegenkomt.

Het spreekt altijd tot de verbeelding: de overwoekerde oprijlaan, die er vroeger fantastisch uit moet hebben gezien (en dat nu nog steeds doet, op z’n eigen manier), een oude pilaar in het niets, de wolken fluitekruid die het landhuis omringen… Er valt genoeg te genieten.

nieuw amelisweerd

En de naam Amelisweerd: waar komt die eigenlijk vandaan? Er komen zoveel mensen, maar ik vraag me af of bezoekers dat wel eens uitzoeken. Dus bij deze; in de 13e eeuw werd ridder Amelis (of Amelius) door de proosdij van Oudmunster met een waard (of weerd, wat een vlak landschap is) beleend. In het Latijn werd hij Amelis de Insula genoemd, wat Amelis uit de Weerd betekent. Voilá, mini-geschiedenisles 😉

Ik vind het ook wel leuk om te weten waar de eenzame pilaar op Nieuw Amelisweerd vandaan komt, maar daar kan ik zo snel nog niets over vinden. Dus als iemand nog een idee heeft…?

Aan de ene kant een mooie wandeling, prachtig weer en – ondanks corona – veel vrijheid. Jammergenoeg stond daar ook wat tegenover. Mijn schoonvader die (weer) in het ziekenhuis ligt en dat allemaal moet missen. Ook mensen om zich heen mist hij, want er mag maar één persoon kort op bezoek komen vanwege alle maatregelen. We hopen maar dat iedereen straks weer alle vrijheid heeft om buiten én dichtbij elkaar te zijn.

amelisweerd
nim knutselt Gezin

Kattenplaatjes

Ze tekent. En ze tekent. En ze schrijft alle achterkantjes vol. Met mooie verhalen, met verbanden tussen de ene kat en de andere. Niet te stoppen, onze creatieve dochter 🙂

Nim. Oude knutselaar. Verhalenbedenkert. Ik kan zo genieten van haar gepriegel. Nu heeft ze bedacht om een kattenkaartjes-ruilspel te maken. Ze is bezig met een compleet deck waar allemaal katten met hun eigen wel, wee en bijzondere eigenschappen op een kaartje staan. Die deelt ze uit aan het hele gezin. Hoe lief!

Van katten door naar dieren en natuur. We genieten vaak van de mooie landschappen om Utrecht heen. Sandwijck, Beerschoten, Houdringe… stuk voor stuk landgoederen met een verhaal en vooral veel natuur. Ik was al lange tijd lid van het Utrechts Landschap, ik heb het ooit wegens crisis een keer stopgezet, maar dit leek me toch wel weer een prachtig moment om mijn steun weer eens toe te zeggen. En daar kwam een heerlijk welkomspakketje binnen, dus ik ben voorlopig even zoet met lekker over Utrechtse landerijen lezen.

Nou mogen de kinders graag buiten spelen, en met fijne achtertuin én ook nog een park aan je tuin vast, lukt dat heel prima en vind je ook nog wel eens mooie dingen. Zoals een prachtig vlindertje (ik denk een Icarusblauwtje), waar ze als een stel natuurfotografen enthousiast achteraan gingen. Beetje Utrechts Landschap in je achtertuin.

En uiteraard klussen we gestaag door aan ons huis. Zo kwam van de week eindelijk de buiten-stucadoor langs, die onze uitbouw voorzag van een eerste laag stucwerk (tja, sommige dingen moet je écht niet zelf willen doen). Dat mocht ook wel eens, want de buurt zat inmiddels lang genoeg tegen een stel aquapanelen aan te kijken. Dus fijn dat dat eindelijk gefixt wordt! Binnen rommelen we lekker verder aan Nims kamer, met inmiddels nieuwe kozijnen én een zelfgebouwde boekenkast die nu vast in de eerste laagjes verf staan 🙂

knutselen Gezin

Make-up… en knutselen.

Hoe lang gaat bij iedereen de make-up tegenwoordig mee? Bij mij een stuk langer dan voorheen. Jep. De verloedering slaat toe. Of is het bevrijding? Feit is: ik ben ’s ochtends én ’s avonds tien keer sneller klaar omdat ik niet hoef te schminken en alles weer weg moet poetsen.

Edoch, nu de scholen weer open gaan, en er een vleugje van het ‘gewone’ leven voorbij komt, heb ik mezelf toch maar weer eens opgetut. Ik was verbaasd dat René en kinders me überhaupt nog herkenden. Misschien moet ik het toch weer eens wat vaker doen, getuige het verschil tussen de Hanneke zonder en mét make-up…

Tijdens de laatste dagen van de vakantie haalden pakten we weer eens een van onze favoriete hobby’s op: lekker knutselen met z’n allen. Behalve potloodtekeningen maakten we schilderijtjes, vormen met de spirograaf en vonden we de textielstiften terug waardoor er geweldige nieuwe kledingstukken zijn ontstaan. Hulde aan knutselkinderen!

plusplus Gezin

Plusplus? Oja.

Sommig speelgoed is zo leuk. En ligt al zo lang onaangeraakt in de kast. En je hebt er al tien keer over gedacht om het op marktplaats te zetten, maar het kwam er niet van. En dan ineens duiken de kids dat éne doosje op en zijn ze er weer dagen zoet mee.

De Plusplus-jes: twee plusvormpjes versmolten aan elkaar die – als je iets serieus wilt bouwen – nooit doen wat je wilt. En dat is nou net de uitdaging 🙂 Na twee dagen druk spelen hadden de kinders (zonder ruzie te maken!) er ineens een hele wereld gebouwd. Samen.

We lopen ook nog steeds dagelijks een rondje Kovelswaede. Het wordt alleen maar mooier, omdat alle reuzenbomen daar inmiddels groene tunneltjes vormen. Als je over de grafstenen heen kijkt, lijkt het net de Efteling 😉 Laatst kwamen we een bijzonderheidje tegen: er lag een molletje op het pad. Wel zielig, natuurlijk, maar de kans om zo’n beestje van dichtbij te bekijken laten we niet schieten. Wat een prachtige klauwtjes. Een minuscuul neusje. En een keurig, superzacht vachtje! Het is toch een wonder van zo dichtbij.

Niet dat we alleen nog maar begraafplaatsen zien hoor. We wonen ook vlakbij de Stadsbuitengracht dus we genieten regelmatig van de mooie, nu vooral lege grachten. Daar krijg je nooit genoeg van.

kovelswaede Gezin

En het ruikt naar…

Dartmoor. Gisterochtend ging ik in alle vroegte even alleen een wandeling maken. Het miezerde. Lekker, als er nog een beetje slaap-warmte aan je gezicht kleeft en er vallen frisse druppels op.

En wat rook buiten zo lekker! Naar een ochtend in Dartmoor. Op zo’n dag dat het de hele dag, op z’n puur Engelands, wel-niet-wel-niet-wel-niet regent. “It’s on and off” zei onze gastheer Pete afgelopen zomer dan.

Genieten van frissigheid, van paardjes die even nieuwsgierig komen kijken welk eenzaam mens zo gek is om een rondje te lopen in dit weer, van een moeder-eend met de eerste pijltjes.

Ook een prima dag om voor de kinders de schommel een upgrade te geven. We schroefden de ietwat gammele constructie uit elkaar, en bouwden hem opnieuw op met verse, stalen houders. Kids blij. Wij ook blij!

neas Gezin

Kleine jongetjes…

… worden groot. Ook Neas. Want hij is echt nog een ukkie. Maar wel eentje die dit weekend ook zijn eigen iPhone scoorde. Dus toch niet zo’n echt ukkie meer. De laatste telefoonloze telg van ons gezin is toch voor gaas gegaan. En prachtig, vindt hij het. Animoji’s maken. Messages sturen naar zijn broer en zus, en opa en oma. Ach ja… eens moet het groot worden.

Behalve een jochie dat dus ineens heel goed met een telefoon overweg kan, blijkt hij ook nog eens een kei in spelletjes. Nou, in Boonanza dan. Dat spelletje hebben we al eeuwen in huis en het blijft zo leuk om te spelen. Tot je keer op keer wordt ingemaakt door je jongste zoon natuurlijk.

Gelukkig is er één ding dat wij beter kunnen: klussen aan Nims toekomstige kamer. We vonden al dat dat allemaal heel gladjes verliep. We zijn wel gewend aan verborgen gebreken, adders onder gras en meer van dat en we zaten eigenlijk een beetje te wachten tot we hier iets tegen zouden komen. Awel: trek een plank van het kozijn los en daar ga je: het kozijn is er niet meer. Ooit is er lekkage geweest en daardoor zijn – keurig gecamoufleerd, dat wel – kozijn en dakgoot grotendeels weg gerot. Nou. Dat is tenminste zoals we het gewend zijn!

Verder genieten we – zoals iedereen – van een wandelingetje, rommelen in de tuin, spelen, schommelen en een ijsje halen bij Venezia aan de Oudegracht. En zo sloop een rustige, stille Koningsdag heel snel voorbij.

Kleuren in de ochtendzon Gezin

Kleuren, kleuren!

De Efteling kwam met zo’n leuke actie: een kleurwedstrijd. Niet zomaar eentje: de kleurplaat is mega! 18 A4’tjes plakten we aan elkaar, dus dat wordt een taak waar de komende week wel zoet mee zijn.

Hanneke en Nim
Lekker samen kleuren aan de grote Eftelingplaat.

Gezellig hoor, kleuren met z’n allen. Het is bijna net zo verslavend als een puzzel maken. Bij het ontbijt in de ene hand een boterham, in de andere een kleurpotlood, ik ben echt heel benieuwd waar dit heen gaat.

Naast lekker kleuren kom ik inmiddels ook wel weer eens aan lezen toe. Sporadisch hoor, ik doe nog steeds maanden over één boek, maar deze week heb ik eindelijk ‘De Val van Gondolin’ van Tolkien uitgelezen. Eerlijk: mooi verhaal, interessante, maar wat taaie kost eromheen van zijn zoon Christopher Tolkien. En behalve kleuren en lezen was – uiteraard – deze lenteochtend weer een geweldig mooie. We waren laatst al bij één van de gebouwen van Lunet II geweest, vanochtend hebben we ook een weggetje gebaand naar het meest vervallen gedeelte, wat er verlaten bijstaat…

parkwinkel Gezin

Natuurwinkel

Sommige dagen zijn gewoon fijn. Dan is iedereen lief tegen elkaar. En druk met heel bijzondere dingen.

Isin, Nim en Neas hebben de weg naar het park gevonden – hoe heerlijk is het… zo’n enorme achtertuin en als je het poortje doorgaat, ook nog een park. En daar maakten ze vandaag dankbaar gebruik van: ze maakten een Natuurwinkel. Er werden klapstoelen het park in gesjouwd, palen neergelegd voor de broodnodige anderhalve meter afstand en bloemen in de berm geplukt (awel, herik, dat mag best) om te verkopen aan voorbijgangers. En een lol dat ze hadden!

Heb ik gekocht: herik voor in een vaasje 🙂

Meegenieten deed ik zeker. Vanuit Nims toekomstige kamer kon ik ze net zien (en vooral horen) en ondertussen bereidden René en ik Nims meidenparadijsje voor. Einde middag kon ik een poosje stiekem naar ze kijken en luisteren terwijl ik duizend gevallen bloesems uit onze tuin opraapte. Feit blijft: kinderen happy. Ouders happy. Het leven is vaak heel simpel.

Ook zo leuk: een superslimpel potje kwartetten, en gelachen dat we hebben!