vissen Gezin

Visjes vangen

Wat kunnen we op mooie dagen genieten van onze tuin. Maar om er toch even uit te zijn (en bij gebrek aan een grote vijver met vissen) gingen we een middagje met schepnetjes naar Pavia.

Pavia is een rustig landgoedje in Zeist. We zijn er al vaker geweest en we weten dat als we daarheen gaan, er een emmer en visnetjes mee moeten. Het water daar barst van de beestjes en dat is natuurlijk bere-interessant.

Terwijl Nim en Neas het ene visje na het andere uit het water schepten, lagen René en ik op een kleedje te genieten van zon, kwebbelende kinders en een boek. Over boeken gesproken: ik heb er de laatste tijd al twee uitgelezen: Het Judas-Evangelie van Arthur Brand en nu ook Boy van Roald Dahl. Erg fijn, lezen. Dat heb ik gemist de afgelopen eeh… jaren?

Over visjes gesproken: Neas verwelkomde een nieuw lid in het aquarium: Twister heet hij (of zij). Wat een knapperd! Dit exemplaar kwam dan weer niet uit de sloot maar gewoon uit het aquarium van Ruud in de Twijnstraat 😉

Naast zon, sloot en landgoed maakten we ook meters op Nims kamer. Dat begint nu echt een meidenkamer te worden, het loont wel om er af en toe heel hard aan te werken. Nog even en ze is jarig… dan mag ze als eerste van de drie voor het eerst in haar leven haar eigen kamer in gebruik nemen!

nim knutselt Gezin

Kattenplaatjes

Ze tekent. En ze tekent. En ze schrijft alle achterkantjes vol. Met mooie verhalen, met verbanden tussen de ene kat en de andere. Niet te stoppen, onze creatieve dochter 🙂

Nim. Oude knutselaar. Verhalenbedenkert. Ik kan zo genieten van haar gepriegel. Nu heeft ze bedacht om een kattenkaartjes-ruilspel te maken. Ze is bezig met een compleet deck waar allemaal katten met hun eigen wel, wee en bijzondere eigenschappen op een kaartje staan. Die deelt ze uit aan het hele gezin. Hoe lief!

Van katten door naar dieren en natuur. We genieten vaak van de mooie landschappen om Utrecht heen. Sandwijck, Beerschoten, Houdringe… stuk voor stuk landgoederen met een verhaal en vooral veel natuur. Ik was al lange tijd lid van het Utrechts Landschap, ik heb het ooit wegens crisis een keer stopgezet, maar dit leek me toch wel weer een prachtig moment om mijn steun weer eens toe te zeggen. En daar kwam een heerlijk welkomspakketje binnen, dus ik ben voorlopig even zoet met lekker over Utrechtse landerijen lezen.

Nou mogen de kinders graag buiten spelen, en met fijne achtertuin én ook nog een park aan je tuin vast, lukt dat heel prima en vind je ook nog wel eens mooie dingen. Zoals een prachtig vlindertje (ik denk een Icarusblauwtje), waar ze als een stel natuurfotografen enthousiast achteraan gingen. Beetje Utrechts Landschap in je achtertuin.

En uiteraard klussen we gestaag door aan ons huis. Zo kwam van de week eindelijk de buiten-stucadoor langs, die onze uitbouw voorzag van een eerste laag stucwerk (tja, sommige dingen moet je écht niet zelf willen doen). Dat mocht ook wel eens, want de buurt zat inmiddels lang genoeg tegen een stel aquapanelen aan te kijken. Dus fijn dat dat eindelijk gefixt wordt! Binnen rommelen we lekker verder aan Nims kamer, met inmiddels nieuwe kozijnen én een zelfgebouwde boekenkast die nu vast in de eerste laagjes verf staan 🙂

knutselen Gezin

Make-up… en knutselen.

Hoe lang gaat bij iedereen de make-up tegenwoordig mee? Bij mij een stuk langer dan voorheen. Jep. De verloedering slaat toe. Of is het bevrijding? Feit is: ik ben ’s ochtends én ’s avonds tien keer sneller klaar omdat ik niet hoef te schminken en alles weer weg moet poetsen.

Edoch, nu de scholen weer open gaan, en er een vleugje van het ‘gewone’ leven voorbij komt, heb ik mezelf toch maar weer eens opgetut. Ik was verbaasd dat René en kinders me überhaupt nog herkenden. Misschien moet ik het toch weer eens wat vaker doen, getuige het verschil tussen de Hanneke zonder en mét make-up…

Tijdens de laatste dagen van de vakantie haalden pakten we weer eens een van onze favoriete hobby’s op: lekker knutselen met z’n allen. Behalve potloodtekeningen maakten we schilderijtjes, vormen met de spirograaf en vonden we de textielstiften terug waardoor er geweldige nieuwe kledingstukken zijn ontstaan. Hulde aan knutselkinderen!

lezen Gezin & werk

Gelukkig… er zit wat tegen.

We zijn lekker bezig met het opknappen van Nims kamer. We hopen dat we haar voor haar verjaardag (in juni) haar eigen stekje kunnen geven, hoe leuk zou dat zijn! Nou waren we lekker op dreef en er zat eens een keer niets tegen… tot we de dagborden van het raamkozijn eruit haalden…

Juist, dat kozijn, dat was er niet meer. Gelukkig hadden we een tegenvallertje, we waren al helemaal ontregeld door het feit dat alles meezat. Hoe dan ook: we belden Willem (onze aannemer) en die maakte een prachtig nieuw kozijn, dat hij er vandaag in kwam zetten. Hulde! Nu kunnen wij straks fijn verder met de rest.

En de rest van de dag… daar wil ik het niet te lang over hebben. Hoewel we het hier heel goed doen, 24/7 met z’n allen op elkanders lip, was mijn hoofd het wel even zat vandaag. Veel afleiding, dingetjes die ‘even tussendoor’ moeten, het geklier van kinderen, gegiebel, gekwebbel, geruzie en onredelijkheid, het door het huis sjezen met water en blubbervoeten… en ondertussen probeer je dan nog heel hard een paar uur te werken met de concentratieboog van een gemiddelde garnaal. Slecht plan. Op een gegeven moment moet je dan ook maar gewoon toegeven dat morgen misschien een betere dag is om wat voor elkaar te krijgen.

En troost: een potje Kubb in het park mét de kids gaat dan wel fijn. En een beetje Zen innen door een poosje naar wapperende gordijnen in een lentebriesje te kijken helpt ook wel. Mijn eeuwig lezende kinderen mogen er ook zijn. Zelf lezen is fijn. Dank aan de uitvinders van de Nintendo Switch. En het klapstuk van de dag: Kymon, die zich geen mallemoer aantrekt van wat voor amok dan ook. Morgen weer een dag 🙂

plusplus Gezin

Plusplus? Oja.

Sommig speelgoed is zo leuk. En ligt al zo lang onaangeraakt in de kast. En je hebt er al tien keer over gedacht om het op marktplaats te zetten, maar het kwam er niet van. En dan ineens duiken de kids dat éne doosje op en zijn ze er weer dagen zoet mee.

De Plusplus-jes: twee plusvormpjes versmolten aan elkaar die – als je iets serieus wilt bouwen – nooit doen wat je wilt. En dat is nou net de uitdaging 🙂 Na twee dagen druk spelen hadden de kinders (zonder ruzie te maken!) er ineens een hele wereld gebouwd. Samen.

We lopen ook nog steeds dagelijks een rondje Kovelswaede. Het wordt alleen maar mooier, omdat alle reuzenbomen daar inmiddels groene tunneltjes vormen. Als je over de grafstenen heen kijkt, lijkt het net de Efteling 😉 Laatst kwamen we een bijzonderheidje tegen: er lag een molletje op het pad. Wel zielig, natuurlijk, maar de kans om zo’n beestje van dichtbij te bekijken laten we niet schieten. Wat een prachtige klauwtjes. Een minuscuul neusje. En een keurig, superzacht vachtje! Het is toch een wonder van zo dichtbij.

Niet dat we alleen nog maar begraafplaatsen zien hoor. We wonen ook vlakbij de Stadsbuitengracht dus we genieten regelmatig van de mooie, nu vooral lege grachten. Daar krijg je nooit genoeg van.

kovelswaede Gezin

En het ruikt naar…

Dartmoor. Gisterochtend ging ik in alle vroegte even alleen een wandeling maken. Het miezerde. Lekker, als er nog een beetje slaap-warmte aan je gezicht kleeft en er vallen frisse druppels op.

En wat rook buiten zo lekker! Naar een ochtend in Dartmoor. Op zo’n dag dat het de hele dag, op z’n puur Engelands, wel-niet-wel-niet-wel-niet regent. “It’s on and off” zei onze gastheer Pete afgelopen zomer dan.

Genieten van frissigheid, van paardjes die even nieuwsgierig komen kijken welk eenzaam mens zo gek is om een rondje te lopen in dit weer, van een moeder-eend met de eerste pijltjes.

Ook een prima dag om voor de kinders de schommel een upgrade te geven. We schroefden de ietwat gammele constructie uit elkaar, en bouwden hem opnieuw op met verse, stalen houders. Kids blij. Wij ook blij!