plusplus Gezin

Plusplus? Oja.

Sommig speelgoed is zo leuk. En ligt al zo lang onaangeraakt in de kast. En je hebt er al tien keer over gedacht om het op marktplaats te zetten, maar het kwam er niet van. En dan ineens duiken de kids dat éne doosje op en zijn ze er weer dagen zoet mee.

De Plusplus-jes: twee plusvormpjes versmolten aan elkaar die – als je iets serieus wilt bouwen – nooit doen wat je wilt. En dat is nou net de uitdaging 🙂 Na twee dagen druk spelen hadden de kinders (zonder ruzie te maken!) er ineens een hele wereld gebouwd. Samen.

We lopen ook nog steeds dagelijks een rondje Kovelswaede. Het wordt alleen maar mooier, omdat alle reuzenbomen daar inmiddels groene tunneltjes vormen. Als je over de grafstenen heen kijkt, lijkt het net de Efteling 😉 Laatst kwamen we een bijzonderheidje tegen: er lag een molletje op het pad. Wel zielig, natuurlijk, maar de kans om zo’n beestje van dichtbij te bekijken laten we niet schieten. Wat een prachtige klauwtjes. Een minuscuul neusje. En een keurig, superzacht vachtje! Het is toch een wonder van zo dichtbij.

Niet dat we alleen nog maar begraafplaatsen zien hoor. We wonen ook vlakbij de Stadsbuitengracht dus we genieten regelmatig van de mooie, nu vooral lege grachten. Daar krijg je nooit genoeg van.

neas Gezin

Kleine jongetjes…

… worden groot. Ook Neas. Want hij is echt nog een ukkie. Maar wel eentje die dit weekend ook zijn eigen iPhone scoorde. Dus toch niet zo’n echt ukkie meer. De laatste telefoonloze telg van ons gezin is toch voor gaas gegaan. En prachtig, vindt hij het. Animoji’s maken. Messages sturen naar zijn broer en zus, en opa en oma. Ach ja… eens moet het groot worden.

Behalve een jochie dat dus ineens heel goed met een telefoon overweg kan, blijkt hij ook nog eens een kei in spelletjes. Nou, in Boonanza dan. Dat spelletje hebben we al eeuwen in huis en het blijft zo leuk om te spelen. Tot je keer op keer wordt ingemaakt door je jongste zoon natuurlijk.

Gelukkig is er één ding dat wij beter kunnen: klussen aan Nims toekomstige kamer. We vonden al dat dat allemaal heel gladjes verliep. We zijn wel gewend aan verborgen gebreken, adders onder gras en meer van dat en we zaten eigenlijk een beetje te wachten tot we hier iets tegen zouden komen. Awel: trek een plank van het kozijn los en daar ga je: het kozijn is er niet meer. Ooit is er lekkage geweest en daardoor zijn – keurig gecamoufleerd, dat wel – kozijn en dakgoot grotendeels weg gerot. Nou. Dat is tenminste zoals we het gewend zijn!

Verder genieten we – zoals iedereen – van een wandelingetje, rommelen in de tuin, spelen, schommelen en een ijsje halen bij Venezia aan de Oudegracht. En zo sloop een rustige, stille Koningsdag heel snel voorbij.

parkwinkel Gezin

Natuurwinkel

Sommige dagen zijn gewoon fijn. Dan is iedereen lief tegen elkaar. En druk met heel bijzondere dingen.

Isin, Nim en Neas hebben de weg naar het park gevonden – hoe heerlijk is het… zo’n enorme achtertuin en als je het poortje doorgaat, ook nog een park. En daar maakten ze vandaag dankbaar gebruik van: ze maakten een Natuurwinkel. Er werden klapstoelen het park in gesjouwd, palen neergelegd voor de broodnodige anderhalve meter afstand en bloemen in de berm geplukt (awel, herik, dat mag best) om te verkopen aan voorbijgangers. En een lol dat ze hadden!

Heb ik gekocht: herik voor in een vaasje 🙂

Meegenieten deed ik zeker. Vanuit Nims toekomstige kamer kon ik ze net zien (en vooral horen) en ondertussen bereidden René en ik Nims meidenparadijsje voor. Einde middag kon ik een poosje stiekem naar ze kijken en luisteren terwijl ik duizend gevallen bloesems uit onze tuin opraapte. Feit blijft: kinderen happy. Ouders happy. Het leven is vaak heel simpel.

Ook zo leuk: een superslimpel potje kwartetten, en gelachen dat we hebben!