Gezin

Eindelijk!

Er zijn alweer zoveel dingen gebeurd deze week! Leuke dingen, stomme dingen… van alles wat, maar het hoogtepunt… was vandaag.

Nouja, ik mag nóg wel een paar hoogtepuntjes noemen natuurlijk, zoals de meters die we toch maakten met het opknappen van Nims kamer. Vandaag smeerden we – tegen alle verwachtingen in – de eerste witte verf op het plafond!

En ik wil ook zeker mijn uitje met Isin niet overslaan. Omdat we nu zóveel samen zijn – met vijf – is het een unicum én heerlijk om even met z’n tweetjes weg te zijn. Heel simpel, met Isin op cadeautjesjacht. Genoten van kletsen, struinen over de oude werven, samen windowshoppen en met z’n tweeën stiekem snacken, zittend op een muurtje aan de buitengracht.

Dit was echter een heel bijzondere dag: maanden heb ik mijn ouders en zus niet gezien, maar vandaag was mijn vader jarig en gister mijn neefje. En met alle do’s & don’ts in achtnemend, gingen we wél hun verjaardag vieren in Maasland. Wat was het fijn om ze allemaal weer in levende lijve te zien! We hebben er een heerlijke dag van gemaakt, ík heb er zeker enorm van genoten! 🧡

nim knutselt Gezin

Kattenplaatjes

Ze tekent. En ze tekent. En ze schrijft alle achterkantjes vol. Met mooie verhalen, met verbanden tussen de ene kat en de andere. Niet te stoppen, onze creatieve dochter 🙂

Nim. Oude knutselaar. Verhalenbedenkert. Ik kan zo genieten van haar gepriegel. Nu heeft ze bedacht om een kattenkaartjes-ruilspel te maken. Ze is bezig met een compleet deck waar allemaal katten met hun eigen wel, wee en bijzondere eigenschappen op een kaartje staan. Die deelt ze uit aan het hele gezin. Hoe lief!

Van katten door naar dieren en natuur. We genieten vaak van de mooie landschappen om Utrecht heen. Sandwijck, Beerschoten, Houdringe… stuk voor stuk landgoederen met een verhaal en vooral veel natuur. Ik was al lange tijd lid van het Utrechts Landschap, ik heb het ooit wegens crisis een keer stopgezet, maar dit leek me toch wel weer een prachtig moment om mijn steun weer eens toe te zeggen. En daar kwam een heerlijk welkomspakketje binnen, dus ik ben voorlopig even zoet met lekker over Utrechtse landerijen lezen.

Nou mogen de kinders graag buiten spelen, en met fijne achtertuin én ook nog een park aan je tuin vast, lukt dat heel prima en vind je ook nog wel eens mooie dingen. Zoals een prachtig vlindertje (ik denk een Icarusblauwtje), waar ze als een stel natuurfotografen enthousiast achteraan gingen. Beetje Utrechts Landschap in je achtertuin.

En uiteraard klussen we gestaag door aan ons huis. Zo kwam van de week eindelijk de buiten-stucadoor langs, die onze uitbouw voorzag van een eerste laag stucwerk (tja, sommige dingen moet je écht niet zelf willen doen). Dat mocht ook wel eens, want de buurt zat inmiddels lang genoeg tegen een stel aquapanelen aan te kijken. Dus fijn dat dat eindelijk gefixt wordt! Binnen rommelen we lekker verder aan Nims kamer, met inmiddels nieuwe kozijnen én een zelfgebouwde boekenkast die nu vast in de eerste laagjes verf staan 🙂

lezen Gezin & werk

Gelukkig… er zit wat tegen.

We zijn lekker bezig met het opknappen van Nims kamer. We hopen dat we haar voor haar verjaardag (in juni) haar eigen stekje kunnen geven, hoe leuk zou dat zijn! Nou waren we lekker op dreef en er zat eens een keer niets tegen… tot we de dagborden van het raamkozijn eruit haalden…

Juist, dat kozijn, dat was er niet meer. Gelukkig hadden we een tegenvallertje, we waren al helemaal ontregeld door het feit dat alles meezat. Hoe dan ook: we belden Willem (onze aannemer) en die maakte een prachtig nieuw kozijn, dat hij er vandaag in kwam zetten. Hulde! Nu kunnen wij straks fijn verder met de rest.

En de rest van de dag… daar wil ik het niet te lang over hebben. Hoewel we het hier heel goed doen, 24/7 met z’n allen op elkanders lip, was mijn hoofd het wel even zat vandaag. Veel afleiding, dingetjes die ‘even tussendoor’ moeten, het geklier van kinderen, gegiebel, gekwebbel, geruzie en onredelijkheid, het door het huis sjezen met water en blubbervoeten… en ondertussen probeer je dan nog heel hard een paar uur te werken met de concentratieboog van een gemiddelde garnaal. Slecht plan. Op een gegeven moment moet je dan ook maar gewoon toegeven dat morgen misschien een betere dag is om wat voor elkaar te krijgen.

En troost: een potje Kubb in het park mét de kids gaat dan wel fijn. En een beetje Zen innen door een poosje naar wapperende gordijnen in een lentebriesje te kijken helpt ook wel. Mijn eeuwig lezende kinderen mogen er ook zijn. Zelf lezen is fijn. Dank aan de uitvinders van de Nintendo Switch. En het klapstuk van de dag: Kymon, die zich geen mallemoer aantrekt van wat voor amok dan ook. Morgen weer een dag 🙂